ಗೀತಾ 1.47
ಅರ್ಜುನ ವಿಷಾದ ಯೋಗ
॥ इति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे अर्जुनविषादयोगो नाम प्रथमोऽध्यायः ॥
|| iti śrīmad-bhagavad-gītāsūpaniṣatsu brahma-vidyāyāṁ yoga-śāstre śrī-kṛṣṇārjuna-saṁvāde arjuna-viṣāda-yogo nāma prathamo'dhyāyaḥ ||
ಅನುವಾದ
ಸಂಜಯ ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅರ್ಜುನನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ಶೋಕದಿಂದ ಕುಸಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು.
ಜೀವನ ಪಾಠ
ಶೋಕವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಬಹುದು—ಆದರೆ ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಾರಂಭ.
ಆಳವಾದ ಅರ್ಥ
ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯವು ಅರ್ಜುನನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಸಿತದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅವನು ಆಯುಧವನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ಶೋಕದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಗೀತೆಯ ಆರಂಭ—ಶೋಕವು ಜ್ಞಾನದ ಹಸಿವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಗುರು-ಸಾಧಕ ಸಂವಾದ
ಗುರೂಜಿ, ಅರ್ಜುನನ ಕುಸಿತವು ಅವನ ಅಂತ್ಯವೇ?
ಇಲ್ಲ, ಇದು ಆರಂಭ. ಅವನ ಹಳೆಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಕುಸಿಯಿತು—ಈಗ ಹೊಸ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಜಾಗವಾಯಿತು. ಕತ್ತಲೆಯ ರಾತ್ರಿಯ ನಂತರವೇ ಬೆಳಕಿನ ಮುಂಜಾನೆ. ಅರ್ಜುನನ ಶೋಕವು ಗೀತೆಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು.
ದೈನಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸ
ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಶೋಕಗಳು ಹೊಸ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬಹುದು. ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲಿಕೆಯ ಅವಕಾಶವಾಗಿ ನೋಡಿ.
ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ: ಈ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಏನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದೆ?
ಇಂದಿನ ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ನೀವು ಏನು ಕಲಿತಿರಿ? ಅವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಿದವು?