ಗೀತಾ 2.11
ಸಾಂಖ್ಯ ಯೋಗ
श्रीभगवानुवाच । अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे । गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥
śrī bhagavān uvāca aśocyān anvaśocas tvaṁ prajñā-vādāṁś ca bhāṣase gatāsūn agatāsūṁś ca nānuśocanti paṇḍitāḥ
ಅನುವಾದ
ಶ್ರೀ ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ಶೋಕಿಸಬಾರದವರಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಆದರೂ ಪಂಡಿತರಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬದುಕಿರುವವರಿಗಾಗಲೀ ಸತ್ತವರಿಗಾಗಲೀ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಜೀವನ ಪಾಠ
ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವು ಶೋಕದ ಮೂಲವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ—ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಆಳವಾದ ಅರ್ಥ
ಗೀತೆಯ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ನೀನು ಪಂಡಿತನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶರೀರದ ಸಾವಿಗೆ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಆತ್ಮ ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು ಗೊತ್ತು.
ಗುರು-ಸಾಧಕ ಸಂವಾದ
ಗುರೂಜಿ, ಸತ್ತವರಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸಬಾರದೇ? ಇದು ಕಠಿಣವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೃಷ್ಣನು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅರ್ಜುನನ ಗೊಂದಲದ ಮೂಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಶರೀರವನ್ನು ಆತ್ಮ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದರೆ ಶೋಕ ಬರುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮದ ಶಾಶ್ವತತೆಯನ್ನು ಅರಿತರೆ ಶೋಕದ ಮೂಲವೇ ಇಲ್ಲ.
ದೈನಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸ
ಇಂದು ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ. ಶರೀರ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ, ಆತ್ಮ ಶಾಶ್ವತ.
ನಷ್ಟ ಅಥವಾ ಬದಲಾವಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವಾಗ, ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದು ಏನು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ.
ಇಂದು ನೀವು ಯಾವ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದಿರಿ? ಆ ಚಿಂತೆ ಸಮರ್ಥನೀಯವಾಗಿತ್ತೇ?