ಗೀತಾ 2.57
ಸಾಂಖ್ಯ ಯೋಗ
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् | नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ||५७||
yaḥ sarvatrānabhisnehas tat tat prāpya śubhāśubham | nābhinandati na dveṣṭi tasya prajñā pratiṣṭhitā ||57||
ಅನುವಾದ
ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಅನಾಸಕ್ತನಾದ, ಶುಭ-ಅಶುಭಗಳನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಹರ್ಷಿಸದ-ದ್ವೇಷಿಸದ ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.
ಜೀವನ ಪಾಠ
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅನಾಸಕ್ತ, ಶುಭ-ಅಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾದವನು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞ.
ಆಳವಾದ ಅರ್ಥ
ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನ ಮತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಸರ್ವತ್ರ ಅನಾಸಕ್ತಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ - ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು, ಸಂದರ್ಭಗಳು - ಯಾವುದಕ್ಕೂ. ಶುಭ ಬಂದಾಗ ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅಶುಭ ಬಂದಾಗ ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಗುರು-ಸಾಧಕ ಸಂವಾದ
ಒಳ್ಳೆಯದು ಬಂದಾಗ ಹರ್ಷಿಸದಿರುವುದು ಏಕೆ? ಸಂತೋಷ ತಪ್ಪೇ?
ಸಂತೋಷ ತಪ್ಪಲ್ಲ - ಅತಿಯಾದ ಉದ್ವೇಗ ತಪ್ಪು. ಹರ್ಷ ಎಂದರೆ ಉತ್ಕಟ ಉದ್ವೇಗ - ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ನಿರಾಶೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಮತ್ವದ ಸಂತೋಷ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅನಾಸಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಉದಾಸೀನತೆಯೇ?
ಅಲ್ಲ. ಅನಾಸಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅವಲಂಬನೆಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ. ಉದಾಸೀನತೆ ಎಂದರೆ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವಲಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ದೈನಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸ
ಇಂದು ಅನಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡು - ಪ್ರೀತಿ ಆದರೆ ಅವಲಂಬನೆಯಿಲ್ಲದೆ.
ಶುಭ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಅತಿಯಾಗಿ ಉದ್ವೇಗಗೊಳ್ಳದಿರು. ಅಶುಭ ಬಂದಾಗ ದ್ವೇಷಿಸದಿರು.
ಇಂದು ನಿನ್ನ ಅನಾಸಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು? ಎಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು?